Elektrode: definitie in de scheikunde
Elektrode: Een geleider waardoor elektrische stroom een elektrolyt binnenkomt of verlaat, zoals in een batterij of een elektrolysecel.
Elke cel heeft twee elektroden: oxidatie vindt plaats aan de anode en reductie aan de kathode. In een batterij is de anode de negatieve elektrode, terwijl bij elektrolyse de anode positief is, maar oxidatie vindt daar nog steeds plaats. Elektroden zijn vaak gemaakt van metalen of grafiet, en inerte elektroden zoals platina voeren stroom zonder zelf te reageren.
Voorbeelden
- Zink- en koperelektroden in een Daniellcel
- De koolstofstaaf in een zink-koolstofbatterij
- Een lithiumkobaltoxidekathode in een lithium-ionbatterij
- Platina-elektroden om water te splitsen in waterstof en zuurstof
In het periodiek systeem
Lithium, bovenaan groep 1, is ideaal voor batterij-elektroden omdat het het lichtste metaal is en zeer gemakkelijk elektronen afstaat.