Oxidatie: definitie in de scheikunde
Oxidatie: Verlies van elektronen door een stof tijdens een reactie, waardoor het oxidatiegetal toeneemt. Het kan ook opname van zuurstof of verlies van waterstof betekenen.
Oxidatie komt nooit alleen voor: de elektronen die een stof verliest, worden door een andere stof opgenomen, die wordt gereduceerd, en daarom heet de totale reactie een redoxreactie. Het ezelsbruggetje OIL RIG staat voor Oxidation Is Loss, Reduction Is Gain (oxidatie is verlies, reductie is opname van elektronen). Verbranding, roesten, ademhaling en de reacties in batterijen zijn allemaal redoxreacties.
Voorbeelden
- Roesten — ijzeratomen verliezen elektronen en worden ijzerionen
- Brandend magnesium: 2Mg + O₂ → 2MgO
- Natrium dat een elektron verliest: Na → Na⁺ + e⁻
- Ethanol dat wordt geoxideerd tot azijnzuur wanneer wijn azijn wordt
In het periodiek systeem
Metalen links in de tabel, vooral de alkalimetalen in groep 1, worden het gemakkelijkst geoxideerd omdat ze hun weinige valentie-elektronen gemakkelijk verliezen.