Titratie: definitie in de scheikunde
Titratie: Een laboratoriummethode om de concentratie van een oplossing te bepalen door die te laten reageren met een afgemeten volume van een oplossing met bekende concentratie.
Een bekend volume van de onbekende oplossing wordt in een erlenmeyer gedaan en de standaardoplossing wordt uit een buret toegevoegd tot de reactie net volledig is. Dat blijkt uit een indicator die van kleur verandert of uit een pH-meter. Uit het gebruikte volume en de kloppende reactievergelijking kan de onbekende concentratie worden berekend. Naast zuur-basetitraties gebruiken chemici redox-, neerslag- en complexometrische titraties, bijvoorbeeld om de hardheid van water te meten.
Voorbeelden
- Het azijnzuurgehalte van azijn bepalen met natriumhydroxide en fenolftaleïen
- 25,0 mL NaOH dat wordt geneutraliseerd door 20,0 mL 0,100 M HCl is 0,0800 M
- Vitamine C in sap meten met een joodoplossing
- Calcium in hard water meten met EDTA