Golf: definitie in de scheikunde
Golf: Een zich herhalende verstoring die energie van de ene plaats naar de andere draagt, beschreven door haar golflengte, frequentie en amplitude.
Licht, radiosignalen en röntgenstraling zijn elektromagnetische golven, die alleen in golflengte en frequentie verschillen. In de jaren 1920 ontdekten wetenschappers dat ook elektronen zich als golven gedragen, een eigenschap die golf-deeltjesdualiteit heet. Het behandelen van de elektronen in atomen als staande golven leidde tot het kwantummechanische model en tot orbitalen. Omdat röntgenstraling golflengten heeft die vergelijkbaar zijn met de afstand tussen atomen, wordt ze door kristallen gebogen en gebruikt om de structuur van vaste stoffen en moleculen te bepalen.
Voorbeelden
- Zichtbaar licht — golflengten van ongeveer 400 tot 700 nm
- Microgolven in een magnetron — golflengte van ongeveer 12 cm
- Röntgenstraling — golflengten rond 0,1 nm, vergelijkbaar met de afstand tussen atomen
- Elektronenmicroscopen gebruiken de golfnatuur van elektronen om piepkleine voorwerpen af te beelden
In het periodiek systeem
De vormen van de s-, p-, d- en f-orbitalen, die de tabel zijn blokken geven, komen voort uit het beschrijven van elektronen als staande golven rond de kern.