Elektron: definitie in de scheikunde
Elektron: Een klein subatomair deeltje met een negatieve elektrische lading (−1) dat de ruimte rond de kern van een atoom inneemt.
Elektronen hebben slechts ongeveer 1/1836 van de massa van een proton, dus ze voegen vrijwel niets toe aan de massa van een atoom, maar ze bepalen wel zijn chemie. Bindingen ontstaan wanneer atomen elektronen overdragen of delen, en een elektrische stroom in een metaal is een stroom van elektronen. Het elektron werd in 1897 ontdekt door de Britse natuurkundige J.J. Thomson.
Voorbeelden
- Waterstofatomen hebben 1 elektron; uraniumatomen hebben er 92
- Natrium staat één elektron af om Na⁺ te vormen
- Elektrische stroom in een koperdraad is een stroom van elektronen
- Bètadeeltjes zijn snelle elektronen die door sommige onstabiele kernen worden uitgezonden
In het periodiek systeem
Het atoomnummer van een element is gelijk aan het aantal elektronen in zijn neutrale atoom, en zijn plaats in de tabel laat zien hoe die elektronen zijn gerangschikt.