Orbitaal: definitie in de scheikunde
Orbitaal: Een gebied rondom een kern waar een elektron het meest waarschijnlijk wordt aangetroffen. Elke orbitaal bevat maximaal twee elektronen, en die moeten tegengestelde spins hebben.
Orbitalen komen uit de kwantummechanica en vervangen het oude beeld van elektronen die langs vaste banen om de kern draaien. Ze hebben kenmerkende vormen: s-orbitalen zijn bolvormig, p-orbitalen zijn halterachtig en d- en f-orbitalen hebben complexere vormen. De manier waarop elektronen orbitalen vullen verklaart bindingen, molecuulvormen en de indeling van het periodiek systeem.
Voorbeelden
- 1s-orbitaal — een bol met de kern in het midden
- 2p-orbitalen — drie halters langs de x-, y- en z-as
- Het enige elektron van waterstof bezet de 1s-orbitaal
- De sp³-hybride orbitalen van methaan wijzen naar de hoeken van een tetraëder
In het periodiek systeem
Als je de tabel rij voor rij van links naar rechts leest, volg je de gebruikelijke volgorde waarin orbitalen worden gevuld: 1s, 2s, 2p, 3s, 3p, 4s, 3d, 4p enzovoort.