Fala – definicja w chemii
Fala: Powtarzające się zaburzenie, które przenosi energię z jednego miejsca do drugiego, opisywane długością fali, częstotliwością i amplitudą.
Światło, sygnały radiowe i promienie rentgenowskie to fale elektromagnetyczne, które różnią się tylko długością fali i częstotliwością. W latach dwudziestych XX wieku naukowcy odkryli, że elektrony także zachowują się jak fale, co nazywa się dualizmem korpuskularno-falowym. Potraktowanie elektronów w atomach jako fal stojących doprowadziło do kwantowomechanicznego modelu i do orbitali. Ponieważ promienie rentgenowskie mają długości fal podobne do odległości między atomami, ulegają dyfrakcji na kryształach i służą do ustalania struktur ciał stałych i cząsteczek.
Przykłady
- Światło widzialne — długości fal od około 400 do 700 nm
- Mikrofale w kuchence — długość fali około 12 cm
- Promienie rentgenowskie — długości fal około 0,1 nm, podobne do odległości między atomami
- Mikroskopy elektronowe wykorzystują falową naturę elektronów do obrazowania drobnych obiektów
W układzie okresowym
Kształty orbitali s, p, d i f, które nadają układowi bloki, wynikają z opisu elektronów jako fal stojących wokół jądra.