Legering: definitie in de scheikunde
Legering: Een mengsel van een metaal met een of meer andere elementen, meestal andere metalen, zoals brons (koper + tin) of staal (ijzer + koolstof).
Legeringen worden meestal gemaakt door de ingrediënten samen te smelten en het mengsel te laten stollen. Atomen van een andere grootte verstoren de regelmatige lagen van metaalatomen en maken het moeilijker voor die lagen om te glijden, dus legeringen zijn meestal harder en sterker dan zuivere metalen. Legeren kan ook de weerstand tegen corrosie verbeteren, het smeltpunt verlagen of de kleur veranderen.
Voorbeelden
- Brons — koper en tin
- Messing — koper en zink
- Roestvast staal — ijzer, chroom en nikkel
- Soldeer — voornamelijk tin, smelt bij een lage temperatuur
In het periodiek systeem
Veel belangrijke legeringen zijn gebaseerd op overgangsmetalen uit het d-blok, zoals ijzer, koper, nikkel en titanium, hoewel legeringen van aluminium en tin ook veel voorkomen.