Oplossing: definitie in de scheikunde
Oplossing: Een homogeen mengsel waarin een of meer stoffen (opgeloste stoffen) gelijkmatig zijn opgelost in een andere (het oplosmiddel).
In een oplossing zijn de opgeloste deeltjes afzonderlijke moleculen of ionen, veel te klein om te zien, om te bezinken of door filtreren te worden verwijderd. Een oplossing in water heet een waterige oplossing en wordt in reactievergelijkingen met (aq) aangeduid. Een oplossing die bij een bepaalde temperatuur zoveel opgeloste stof bevat als ze kan, is verzadigd, en een oplossing die minder bevat is onverzadigd.
Voorbeelden
- Zout water — natriumchloride opgelost in water
- Frisdrank — koolstofdioxide en suiker opgelost in water
- Lucht — zuurstof en andere gassen opgelost in stikstof
- Messing — zink opgelost in vast koper