Blok – definicja w chemii
Blok: Jeden z czterech obszarów układu okresowego, bloków s, p, d i f, nazwanych od rodzaju podpowłoki, w której znajdują się najwyżej energetyczne elektrony danego pierwiastka.
Blok s obejmuje grupy 1 i 2 oraz hel, blok p grupy 13 do 18, blok d grupy 3 do 12, a blok f lantanowce i aktynowce. Szerokość każdego bloku, 2, 6, 10 lub 14 kolumn, jest równa liczbie elektronów, które mieści jego podpowłoka. Pierwiastki w bloku mają wspólne ogólne cechy: poza wodorem i helem pierwiastki bloku s to reaktywne metale, blok p zawiera wszystkie pozostałe niemetale, a pierwiastki bloków d i f to wszystko metale.
Przykłady
- Sód (blok s) — [Ne] 3s¹
- Chlor (blok p) — [Ne] 3s² 3p⁵
- Żelazo (blok d) — [Ar] 3d⁶ 4s²
- Uran (blok f) — [Rn] 5f³ 6d¹ 7s²
W układzie okresowym
Bloki dzielą układ na cztery strefy: dwie kolumny po lewej (s), sześć po prawej (p), dziesięć pośrodku (d) i dwa wiersze po 14 umieszczone pod główną częścią układu (f).