Jądro atomowe – definicja w chemii
Jądro atomowe: Maleńkie, gęste, dodatnio naładowane centrum atomu, zbudowane z protonów i neutronów. Zawiera niemal całą masę atomu.
Jądro ma średnicę mniej więcej od 10 000 do 100 000 razy mniejszą niż cały atom, więc większość atomu to pusta przestrzeń zajęta przez elektrony. Ernest Rutherford zaproponował istnienie jądra w 1911 roku, by wyjaśnić, dlaczego kilka cząstek alfa skierowanych na cienką złotą folię odbijało się niemal prosto wstecz. Protony w jądrze odpychają się nawzajem, ale oddziaływanie silne, działające tylko na bardzo małych odległościach, utrzymuje protony i neutrony razem.
Przykłady
- Jądro wodoru-1 to pojedynczy proton
- Jądro helu-4 ma 2 protony i 2 neutrony, tak samo jak cząstka alfa
- Gdyby atom powiększyć do rozmiaru stadionu piłkarskiego, jego jądro miałoby wielkość grochu
- Ponad 99,9% masy atomu mieści się w jego jądrze
W układzie okresowym
Liczba atomowa w każdym polu podaje liczbę protonów w jądrze danego pierwiastka, a więc wielkość jego dodatniego ładunku jądra.