Kern: definitie in de scheikunde
Kern: Het kleine, dichte, positief geladen centrum van een atoom, opgebouwd uit protonen en neutronen. Het bevat bijna de hele massa van het atoom.
Een kern is in doorsnede ruwweg 10.000 tot 100.000 keer kleiner dan het hele atoom, dus het grootste deel van een atoom is lege ruimte die door elektronen wordt ingenomen. Ernest Rutherford stelde in 1911 de kern voor om te verklaren waarom een paar alfadeeltjes die op dun goudfolie werden geschoten bijna recht terugkaatsten. De protonen in een kern stoten elkaar af, maar de sterke kernkracht, die slechts over zeer korte afstanden werkt, houdt de protonen en neutronen bij elkaar.
Voorbeelden
- Een waterstof-1-kern is één enkel proton
- Een helium-4-kern heeft 2 protonen en 2 neutronen, hetzelfde als een alfadeeltje
- Als je een atoom opschaalt tot een voetbalstadion, zou de kern ongeveer zo groot als een erwt zijn
- Meer dan 99,9% van de massa van een atoom zit in zijn kern
In het periodiek systeem
Het atoomnummer in elk vakje geeft het aantal protonen in de kern van dat element aan, en dus de grootte van zijn positieve kernlading.