Powłoka – definicja w chemii
Powłoka: Grupa elektronów w atomie o tym samym głównym poziomie energetycznym, numerowana n = 1, 2, 3 i tak dalej na zewnątrz od jądra. Nazywa się ją też poziomem energetycznym.
Każda powłoka może pomieścić do 2n² elektronów: 2 w pierwszej, 8 w drugiej, 18 w trzeciej i 32 w czwartej. Elektrony na powłokach dalszych od jądra mają więcej energii i są słabiej związane. Powłoki składają się z podpowłok (s, p, d i f), a najbardziej zewnętrzna zajęta powłoka, powłoka walencyjna, decyduje o tym, jak atom tworzy wiązania.
Przykłady
- Sód — 2, 8, 1: trzy powłoki z jednym elektronem zewnętrznym
- Chlor — 2, 8, 7
- Argon — 2, 8, 8, z trzecią powłoką mieszczącą 8 z możliwych 18
- Powłoki bywają oznaczane literami K, L, M i N zamiast numerów
W układzie okresowym
Numer okresu pierwiastka mówi, ile powłok mają jego atomy: potas, w okresie 4., ma elektrony na czterech powłokach.