Lading: definitie in de scheikunde
Lading: Een eigenschap van materie die elektrische aantrekking of afstoting veroorzaakt. Protonen hebben een positieve lading en elektronen een even grote negatieve lading.
Tegengestelde ladingen trekken elkaar aan en gelijke ladingen stoten elkaar af, en deze krachten houden atomen, ionen en veel verbindingen bij elkaar. Lading wordt gemeten in coulomb, maar scheikundigen tellen haar meestal in eenheden van de elementaire lading, dus een proton is +1 en een elektron is −1. Een atoom met evenveel protonen als elektronen is neutraal; door elektronen op te nemen of af te staan krijgt het een lading en wordt het een ion.
Voorbeelden
- Na⁺ — een natriumion met een lading van +1
- Cl⁻ — een chloride-ion met een lading van −1
- O²⁻ — een oxide-ion met een lading van −2
- Al³⁺ — een aluminiumion met een lading van +3
In het periodiek systeem
Veelvoorkomende ionladingen volgen de groepen: metalen uit groep 1 vormen +1-ionen, groep 2 vormt +2, niet-metalen uit groep 16 vormen −2 en groep 17 vormt −1.