Ładunek – definicja w chemii
Ładunek: Właściwość materii powodująca przyciąganie lub odpychanie elektryczne. Protony mają ładunek dodatni, a elektrony równy mu ładunek ujemny.
Ładunki przeciwne się przyciągają, a jednoimienne odpychają, i te siły utrzymują razem atomy, jony i wiele związków. Ładunek mierzy się w kulombach, ale chemicy zwykle liczą go w jednostkach ładunku elementarnego, więc proton ma +1, a elektron −1. Atom o jednakowej liczbie protonów i elektronów jest obojętny; przyjęcie lub utrata elektronów daje mu ładunek i zamienia go w jon.
Przykłady
- Na⁺ — jon sodu o ładunku +1
- Cl⁻ — jon chlorkowy o ładunku −1
- O²⁻ — jon tlenkowy o ładunku −2
- Al³⁺ — jon glinu o ładunku +3
W układzie okresowym
Typowe ładunki jonów wynikają z grup: metale grupy 1 tworzą jony +1, grupy 2 jony +2, niemetale grupy 16 jony −2, a grupy 17 jony −1.