Orbital – definicja w chemii
Orbital: Obszar wokół jądra, w którym najprawdopodobniej znajdziemy elektron. Każdy orbital mieści najwyżej dwa elektrony, które muszą mieć przeciwne spiny.
Orbitale wywodzą się z mechaniki kwantowej i zastępują dawny obraz elektronów krążących wokół jądra po stałych torach. Mają charakterystyczne kształty: orbitale s są kuliste, orbitale p mają kształt hantli, a orbitale d i f mają bardziej złożone kształty. Sposób zapełniania orbitali przez elektrony wyjaśnia wiązania, kształty cząsteczek i układ tablicy okresowej.
Przykłady
- Orbital 1s — kula wyśrodkowana na jądrze
- Orbitale 2p — trzy hantle wzdłuż osi x, y i z
- Jedyny elektron wodoru zajmuje orbital 1s
- Zhybrydyzowane orbitale sp³ metanu skierowane są ku wierzchołkom czworościanu
W układzie okresowym
Czytanie układu wiersz po wierszu, od lewej do prawej, odpowiada zwykłej kolejności zapełniania orbitali: 1s, 2s, 2p, 3s, 3p, 4s, 3d, 4p i tak dalej.