แอนไอออน: นิยามในวิชาเคมี
แอนไอออน: ไอออนที่มีประจุลบ เกิดเมื่ออะตอมหรือกลุ่มอะตอมรับอิเล็กตรอนตั้งแต่หนึ่งตัวขึ้นไป
เมื่อมีอิเล็กตรอนมากกว่าโปรตอน แอนไอออนจึงมีประจุลบ และแอนไอออนอย่างง่ายมีขนาดใหญ่กว่าอะตอมเป็นกลางที่มันมาจาก อโลหะมีแนวโน้มเกิดแอนไอออนเพราะชั้นนอกเกือบเต็ม แอนไอออนอย่างง่ายมีชื่อลงท้ายด้วย -ไอด์ เช่น คลอไรด์และออกไซด์ ขณะที่แอนไอออนพหุอะตอมที่มีออกซิเจนหลายชนิดลงท้ายด้วย -เอต หรือ -ไอต์ ระหว่างการแยกสลายด้วยไฟฟ้า แอนไอออนเคลื่อนไปยังขั้วบวกหรือแอโนด
ตัวอย่าง
- Cl⁻ — ไอออนคลอไรด์
- O²⁻ — ไอออนออกไซด์
- SO₄²⁻ — ไอออนซัลเฟต ซึ่งเป็นแอนไอออนพหุอะตอม
- NO₃⁻ — ไอออนไนเตรต พบในปุ๋ย
ในตารางธาตุ
อโลหะในหมู่ 15 ถึง 17 เกิดแอนไอออนที่มีประจุเท่ากับเลขหมู่ลบ 18: −3 สำหรับไนโตรเจน −2 สำหรับออกซิเจน และ −1 สำหรับฮาโลเจน