พันธะไอออนิก: นิยามในวิชาเคมี
พันธะไอออนิก: พันธะเคมีที่เกิดจากแรงดึงดูดระหว่างไอออนที่มีประจุตรงข้ามกัน มักเกิดหลังจากอะตอมโลหะถ่ายโอนอิเล็กตรอนให้อะตอมอโลหะ
ในการเกิดโซเดียมคลอไรด์ อะตอมโซเดียมแต่ละอะตอมให้อิเล็กตรอนหนึ่งตัวแก่อะตอมคลอรีน เกิดไอออน Na⁺ และ Cl⁻ ที่ดึงดูดกันในทุกทิศทาง ไอออนจัดเรียงอัดกันเป็นโครงผลึกแทนที่จะเกิดเป็นโมเลกุลแยกกัน สารประกอบไอออนิกจึงมักมีจุดหลอมเหลวสูง เปราะ และนำไฟฟ้าเมื่อหลอมเหลวหรือละลายในน้ำ แต่ไม่นำไฟฟ้าเมื่อเป็นของแข็ง
ตัวอย่าง
- โซเดียมคลอไรด์ (NaCl) — ไอออน Na⁺ และ Cl⁻
- แมกนีเซียมออกไซด์ (MgO) — ไอออน Mg²⁺ และ O²⁻
- แคลเซียมฟลูออไรด์ (CaF₂) — Ca²⁺ หนึ่งตัวต่อ F⁻ สองตัว
- โพแทสเซียมไอโอไดด์ (KI) — เติมในเกลือแกงเพื่อทำเกลือเสริมไอโอดีน
ในตารางธาตุ
พันธะไอออนิกเกิดได้ง่ายที่สุดระหว่างโลหะทางซ้ายสุดของตารางกับอโลหะทางขวาสุด ซึ่งความต่างของอิเล็กโทรเนกาติวิตีมากที่สุด