โซลเวชัน: นิยามในวิชาเคมี
โซลเวชัน: กระบวนการที่โมเลกุลตัวทำละลายล้อมรอบและอันตรกิริยากับอนุภาคที่ละลายอยู่ เช่น ไอออนหรือโมเลกุล
เมื่อสารละลาย อนุภาคของสารจะแยกจากกันและแต่ละอนุภาคถูกล้อมรอบด้วยโมเลกุลตัวทำละลายที่ถูกดึงดูดเข้ามา ตัวทำละลายมีขั้วเกิดโซลเวชันกับไอออนและโมเลกุลมีขั้วได้ดี ส่วนตัวทำละลายไม่มีขั้วเกิดโซลเวชันกับโมเลกุลไม่มีขั้ว ซึ่งเป็นแนวคิดเบื้องหลังหลักที่ว่าของคล้ายกันละลายกัน พลังงานที่ปล่อยออกมาจากโซลเวชันช่วยชดเชยพลังงานที่ใช้ดึงตัวถูกละลายให้แยกออกจากกัน และความสมดุลนี้เป็นตัวตัดสินว่าการละลายปล่อยหรือดูดความร้อน
ตัวอย่าง
- เกลือละลายในน้ำเมื่อโมเลกุลน้ำล้อมรอบไอออน Na⁺ และ Cl⁻ แต่ละตัว
- น้ำตาลละลายในชาเมื่อโมเลกุลน้ำสร้างพันธะไฮโดรเจนกับน้ำตาล
- จาระบีละลายในเฮกเซนซึ่งเป็นตัวทำละลายไม่มีขั้ว
- ไอออนลิเทียมที่ถูกล้อมรอบด้วยโมเลกุลตัวทำละลายในแบตเตอรี่ลิเทียมไอออน
ในตารางธาตุ
ไอออนมีขนาดใหญ่ขึ้นลงมาตามหมู่ และไอออนที่ใหญ่กว่าซึ่งมีประจุเท่ากันเกิดโซลเวชันได้อ่อนกว่า ดังนั้น Li⁺ จึงยึดโมเลกุลตัวทำละลายไว้แน่นกว่า Na⁺ หรือ K⁺