Solwatacja – definicja w chemii
Solwatacja: Proces, w którym cząsteczki rozpuszczalnika otaczają rozpuszczone cząstki, takie jak jony lub cząsteczki, i oddziałują z nimi.
Gdy substancja się rozpuszcza, jej cząstki oddzielają się, a każda zostaje otoczona powłoką cząsteczek rozpuszczalnika, które ją przyciągają. Rozpuszczalniki polarne dobrze solwatują jony i cząsteczki polarne, a niepolarne solwatują cząsteczki niepolarne, na czym polega zasada podobne rozpuszcza podobne. Energia uwolniona przy solwatacji pomaga pokryć koszt rozrywania substancji rozpuszczanej, a bilans decyduje, czy rozpuszczanie wydziela, czy pochłania ciepło.
Przykłady
- Sól rozpuszcza się w wodzie, gdy cząsteczki wody otaczają każdy jon Na⁺ i Cl⁻
- Cukier rozpuszcza się w herbacie, gdy cząsteczki wody tworzą z nim wiązania wodorowe
- Tłuszcz rozpuszcza się w heksanie, rozpuszczalniku niepolarnym
- Jony litu otoczone cząsteczkami rozpuszczalnika w akumulatorze litowo-jonowym
W układzie okresowym
Jony rosną w dół grupy, a większe jony o tym samym ładunku są solwatowane słabiej, więc Li⁺ trzyma cząsteczki rozpuszczalnika mocniej niż Na⁺ lub K⁺.