ไฮเดรชัน: นิยามในวิชาเคมี
ไฮเดรชัน: โซลเวชันที่ตัวทำละลายคือน้ำ หรือปฏิกิริยาที่เติมน้ำลงในสารประกอบ
เมื่อสารประกอบไอออนิกละลายในน้ำ ไอออนแต่ละตัวจะถูกล้อมรอบด้วยโมเลกุลน้ำ: ปลายออกซิเจนที่มีประจุลบเล็กน้อยหันเข้าหาแคตไอออน และปลายไฮโดรเจนที่มีประจุบวกเล็กน้อยหันเข้าหาแอนไอออน ของแข็งบางชนิดเก็บน้ำไว้ภายในผลึก เกิดเป็นไฮเดรต เช่น คอปเปอร์(II) ซัลเฟตเพนตะไฮเดรต (CuSO₄·5H₂O) ในเคมีอินทรีย์ ไฮเดรชันหมายถึงการเติมน้ำลงที่พันธะคู่ เช่น เมื่อเปลี่ยนอีทีนเป็นเอทานอล
ตัวอย่าง
- ไอออน Na⁺ และ Cl⁻ ที่ถูกล้อมรอบด้วยโมเลกุลน้ำในน้ำเกลือ
- CuSO₄·5H₂O สีน้ำเงินกลายเป็นสีขาวเมื่อความร้อนไล่น้ำออก
- อีทีน + น้ำ → เอทานอล ปฏิกิริยาไฮเดรชันในอุตสาหกรรม
- ปูนปลาสเตอร์แข็งตัวเมื่อดูดน้ำเกิดเป็นยิปซัม
ในตารางธาตุ
พลังงานไฮเดรชันมีค่ามากที่สุดสำหรับไอออนขนาดเล็กที่มีประจุสูง จึงมากกว่าที่ส่วนบนของหมู่ และมากกว่ามากสำหรับ Al³⁺ เมื่อเทียบกับ Na⁺