ไฮเดรชัน: นิยามในวิชาเคมี

ไฮเดรชัน: โซลเวชันที่ตัวทำละลายคือน้ำ หรือปฏิกิริยาที่เติมน้ำลงในสารประกอบ

เมื่อสารประกอบไอออนิกละลายในน้ำ ไอออนแต่ละตัวจะถูกล้อมรอบด้วยโมเลกุลน้ำ: ปลายออกซิเจนที่มีประจุลบเล็กน้อยหันเข้าหาแคตไอออน และปลายไฮโดรเจนที่มีประจุบวกเล็กน้อยหันเข้าหาแอนไอออน ของแข็งบางชนิดเก็บน้ำไว้ภายในผลึก เกิดเป็นไฮเดรต เช่น คอปเปอร์(II) ซัลเฟตเพนตะไฮเดรต (CuSO₄·5H₂O) ในเคมีอินทรีย์ ไฮเดรชันหมายถึงการเติมน้ำลงที่พันธะคู่ เช่น เมื่อเปลี่ยนอีทีนเป็นเอทานอล

ตัวอย่าง

ในตารางธาตุ

พลังงานไฮเดรชันมีค่ามากที่สุดสำหรับไอออนขนาดเล็กที่มีประจุสูง จึงมากกว่าที่ส่วนบนของหมู่ และมากกว่ามากสำหรับ Al³⁺ เมื่อเทียบกับ Na⁺

ศัพท์ที่เกี่ยวข้อง

ศัพท์ทั้งหมด