Grondtoestand: definitie in de scheikunde
Grondtoestand: De rangschikking van de elektronen in een atoom, ion of molecuul met de laagste energie.
In de grondtoestand bezetten elektronen de beschikbare orbitalen in volgorde van oplopende energie, volgens het opbouwprincipe, het uitsluitingsprincipe van Pauli en de regel van Hund. Wanneer een atoom energie opneemt, kan een elektron naar een hogere orbitaal springen, wat een aangeslagen toestand geeft. Wanneer het terugvalt naar de grondtoestand, geeft het de extra energie af, vaak als licht met een specifieke frequentie.
Voorbeelden
- Waterstof: 1s¹
- Koolstof: 1s² 2s² 2p²
- Natrium: [Ne] 3s¹
- Chroom is een uitzondering: [Ar] 3d⁵ 4s¹, niet [Ar] 3d⁴ 4s²
In het periodiek systeem
De elektronenconfiguraties die voor elementen worden gegeven zijn configuraties in de grondtoestand, en de plaats van een element laat zien hoe ze eindigen: elk element uit groep 1 eindigt bijvoorbeeld op s¹.