Stan podstawowy – definicja w chemii
Stan podstawowy: Układ elektronów w atomie, jonie lub cząsteczce o najniższej energii.
W stanie podstawowym elektrony zajmują dostępne orbitale w kolejności rosnącej energii, zgodnie z regułą Aufbau, zakazem Pauliego i regułą Hunda. Gdy atom pochłania energię, elektron może przeskoczyć na wyższy orbital, co daje stan wzbudzony. Gdy wraca do stanu podstawowego, uwalnia nadmiarową energię, często w postaci światła o określonej częstotliwości.
Przykłady
- Wodór: 1s¹
- Węgiel: 1s² 2s² 2p²
- Sód: [Ne] 3s¹
- Chrom jest wyjątkiem: [Ar] 3d⁵ 4s¹, a nie [Ar] 3d⁴ 4s²
W układzie okresowym
Podawane konfiguracje elektronowe pierwiastków to konfiguracje stanu podstawowego, a położenie pierwiastka pokazuje, jak się kończą: na przykład konfiguracja każdego pierwiastka grupy 1 kończy się na s¹.