Metal – definicja w chemii
Metal: Pierwiastek lub mieszanina pierwiastków, jak stop, który zwykle jest lśniący, dobrze przewodzi ciepło i prąd elektryczny oraz można go kuć lub zginać bez pęknięcia.
Atomy metali słabo trzymają swoje zewnętrzne elektrony, więc w reakcjach mają tendencję do ich oddawania i tworzenia jonów dodatnich. W ciele stałym te swobodne elektrony są wspólne dzięki wiązaniu metalicznemu, co tłumaczy przewodnictwo, połysk i kowalność. Mniej więcej cztery z pięciu pierwiastków to metale i prawie wszystkie są w temperaturze pokojowej ciałami stałymi; jedyną cieczą jest rtęć.
Przykłady
- Miedź — używana w instalacjach elektrycznych
- Żelazo — główny składnik stali
- Glin — lekki i odporny na korozję, używany w puszkach i samolotach
- Rtęć — jedyny metal, który w temperaturze pokojowej jest cieczą
W układzie okresowym
Metale zajmują lewą stronę i środek układu, na lewo od zygzakowatej linii półmetali, a charakter metaliczny rośnie w kierunku lewego dolnego rogu.