Wiązanie metaliczne – definicja w chemii
Wiązanie metaliczne: Przyciąganie między dodatnio naładowanymi jonami metalu a morzem zdelokalizowanych elektronów, które swobodnie się między nimi porusza.
W metalu każdy atom uwalnia jeden lub więcej zewnętrznych elektronów do wspólnej puli rozciągającej się na całe ciało stałe. Ponieważ te elektrony mogą się poruszać, metale dobrze przewodzą prąd i ciepło. Jony mogą się przesuwać względem siebie bez zrywania wiązania, dlatego metale można kuć w blachy (kowalność) i wyciągać w druty (ciągliwość).
Przykłady
- Miedziany drut przewodzący prąd
- Złoto wykute w płatek cieńszy niż jedna milionowa metra
- Wolfram, o bardzo mocnym wiązaniu metalicznym, topi się w 3422 °C
- Rtęć, o słabym wiązaniu metalicznym, jest cieczą w temperaturze pokojowej
W układzie okresowym
Wiązanie metaliczne występuje we wszystkich metalach po lewej stronie i w środku układu i jest zazwyczaj najsilniejsze w środku bloku d, gdzie dostępnych jest wiele elektronów.