โลหะ: นิยามในวิชาเคมี
โลหะ: ธาตุ หรือของผสมของธาตุ เช่น โลหะผสม ที่โดยทั่วไปเป็นเงางาม นำความร้อนและไฟฟ้าได้ดี และตีหรืองอได้โดยไม่แตกหัก
อะตอมของโลหะยึดอิเล็กตรอนวงนอกไว้อย่างหลวม ๆ ในปฏิกิริยาจึงมีแนวโน้มสูญเสียอิเล็กตรอนไปและกลายเป็นไอออนบวก ในของแข็ง อิเล็กตรอนที่หลวมเหล่านี้ถูกใช้ร่วมกันผ่านพันธะโลหะ ซึ่งอธิบายการนำไฟฟ้า ความเงางาม และความสามารถในการตีเป็นแผ่น ธาตุประมาณสี่ในห้าเป็นโลหะ และเกือบทั้งหมดเป็นของแข็งที่อุณหภูมิห้อง มีเพียงปรอทที่เป็นของเหลว
ตัวอย่าง
- ทองแดง ใช้ทำสายไฟ
- เหล็ก ส่วนประกอบหลักของเหล็กกล้า
- อะลูมิเนียม เบาและทนการกัดกร่อน ใช้ทำกระป๋องและเครื่องบิน
- ปรอท โลหะชนิดเดียวที่เป็นของเหลวที่อุณหภูมิห้อง
ในตารางธาตุ
โลหะอยู่ทางด้านซ้ายและตรงกลางของตาราง ทางซ้ายของเส้นซิกแซกของกึ่งโลหะ และความเป็นโลหะเพิ่มขึ้นไปทางซ้ายล่าง