อิเล็กตรอน: นิยามในวิชาเคมี
อิเล็กตรอน: อนุภาคย่อยของอะตอมขนาดเล็กจิ๋วที่มีประจุไฟฟ้าลบ (−1) ครอบครองที่ว่างรอบนิวเคลียสของอะตอม
อิเล็กตรอนมีมวลเพียงประมาณ 1/1836 ของโปรตอน จึงเพิ่มมวลให้อะตอมแทบไม่มีเลย แต่ควบคุมเคมีของอะตอม พันธะเกิดเมื่ออะตอมถ่ายโอนหรือใช้อิเล็กตรอนร่วมกัน และกระแสไฟฟ้าในโลหะคือการไหลของอิเล็กตรอน อิเล็กตรอนถูกค้นพบในปี 1897 โดยนักฟิสิกส์ชาวอังกฤษ เจ. เจ. ทอมสัน
ตัวอย่าง
- อะตอมไฮโดรเจนมีอิเล็กตรอน 1 ตัว อะตอมยูเรเนียมมี 92 ตัว
- โซเดียมสูญเสียอิเล็กตรอนหนึ่งตัวเกิดเป็น Na⁺
- กระแสไฟฟ้าในลวดทองแดงคือการไหลของอิเล็กตรอน
- อนุภาคบีตาคืออิเล็กตรอนความเร็วสูงที่ปล่อยออกมาจากนิวเคลียสที่ไม่เสถียรบางชนิด
ในตารางธาตุ
เลขอะตอมของธาตุเท่ากับจำนวนอิเล็กตรอนในอะตอมที่เป็นกลาง และตำแหน่งของธาตุบนตารางแสดงว่าอิเล็กตรอนเหล่านั้นจัดเรียงอย่างไร