หมู่ 7: หมู่แมงกานีส

อิเล็กตรอนเจ็ดตัว ตั้งแต่ +2 ถึง +7

สมาชิกที่เบากว่าทั้งสามลงท้ายด้วย (n−1)d⁵ ns² เหมือนกัน แมงกานีสคือ [Ar] 3d⁵ 4s² เทคนีเชียม [Kr] 4d⁵ 5s² และรีเนียม [Xe] 4f¹⁴ 5d⁵ 6s² ด้วยอิเล็กตรอนเจ็ดตัวที่ใช้ได้ จึงแสดงสถานะออกซิเดชันได้หลายแบบ แมงกานีสพบทั่วไปที่ +2, +3, +4 และ +7 โดย Mn²⁺ เป็นไอออนที่เสถียรที่สุด แมงกานีสไดออกไซด์ (MnO₂) เป็น +4 และเปอร์แมงกาเนตเป็น +7

เทคนีเชียมและรีเนียมชอบ +4, +6 และ +7 เพอร์เทคนีเทต (TcO₄⁻) และเพอร์รีเนต (ReO₄⁻) ไอออนของพวกมันมีรูปร่างเหมือนเปอร์แมงกาเนตแต่เป็นตัวออกซิไดส์ที่อ่อนกว่ามาก

แนวโน้มเมื่อลงไปตามหมู่

จุดหลอมเหลวและความหนาแน่นเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว แมงกานีสหลอมเหลวที่ 1519 K เทคนีเชียมที่ 2430 K และรีเนียมที่ 3459 K ซึ่งเป็นหนึ่งในจุดหลอมเหลวสูงที่สุดของธาตุทั้งหมด ความหนาแน่นเพิ่มจาก 7.21 g/cm³ เป็น 11 g/cm³ แล้วเป็น 21.02 g/cm³ เกือบสามเท่าของแมงกานีส อิเล็กโทรเนกาทิวิตีเพิ่มจาก 1.55 สำหรับแมงกานีสเป็น 1.9 สำหรับเทคนีเชียมและรีเนียม ตัวแมงกานีสเองแข็งแต่เปราะ และแทบไม่เคยใช้เดี่ยว ๆ

เราพบหมู่ 7 ได้ที่ไหน

แมงกานีสส่วนใหญ่ลงเอยในเหล็กกล้า ซึ่งช่วยกำจัดซัลเฟอร์และออกซิเจนและทำให้โลหะเหนียวขึ้น แมงกานีสไดออกไซด์อยู่ในแบตเตอรี่แอลคาไลน์ทั่วไป และโพแทสเซียมเปอร์แมงกาเนตใช้บำบัดน้ำ พืชต้องการแมงกานีสเพื่อแยกน้ำและปล่อยออกซิเจนระหว่างการสังเคราะห์ด้วยแสง รีเนียมใช้ในโลหะผสมยิ่งยวดนิกเกิลของใบพัดกังหันเครื่องยนต์เจ็ต และในตัวเร่งปฏิกิริยาที่ช่วยผลิตน้ำมันเบนซินออกเทนสูง

ธาตุประดิษฐ์ตรงกลาง

เทคนีเชียมเป็นธาตุที่เบาที่สุดที่ไม่มีไอโซโทปเสถียร ในปี 1937 มันกลายเป็นธาตุแรกที่ผลิตขึ้นด้วยมนุษย์ และชื่อมาจากคำกรีกที่แปลว่าประดิษฐ์ ไอโซโทปอายุสั้นของมัน เทคนีเชียม-99m เป็นสารติดตามที่พบบ่อยที่สุดในเวชศาสตร์นิวเคลียร์ ใช้ในการสแกนหลายสิบล้านครั้งทุกปี รีเนียมซึ่งพบในปี 1925 เป็นธาตุเสถียรชนิดสุดท้ายที่ถูกค้นพบ โบห์เรียม (107) ตั้งชื่อตามนีลส์ โบร์ รู้จักจากอะตอมไม่กี่อะตอมเท่านั้น มันเคยเกิดสารประกอบคล้ายของรีเนียม แต่ไม่ทราบสมบัติทางกายภาพ