Ionbinding: definitie in de scheikunde
Ionbinding: Een chemische binding die ontstaat door de aantrekking tussen tegengesteld geladen ionen, meestal nadat een metaalatoom elektronen overdraagt aan een niet-metaalatoom.
Bij het vormen van natriumchloride geeft elk natriumatoom één elektron aan een chlooratoom, waardoor Na⁺- en Cl⁻-ionen ontstaan die elkaar in alle richtingen aantrekken. De ionen pakken zich samen in een kristalrooster in plaats van afzonderlijke moleculen te vormen. Ionaire verbindingen hebben daarom meestal hoge smeltpunten, zijn bros en geleiden elektriciteit wanneer ze gesmolten of in water opgelost zijn, maar niet als vaste stof.
Voorbeelden
- Natriumchloride (NaCl) — Na⁺- en Cl⁻-ionen
- Magnesiumoxide (MgO) — Mg²⁺- en O²⁻-ionen
- Calciumfluoride (CaF₂) — één Ca²⁺ op elke twee F⁻
- Kaliumjodide (KI) — toegevoegd aan keukenzout om gejodeerd zout te maken
In het periodiek systeem
Ionbindingen ontstaan het gemakkelijkst tussen metalen helemaal links in de tabel en niet-metalen helemaal rechts, waar het verschil in elektronegativiteit het grootst is.