Reguła Hunda – definicja w chemii
Reguła Hunda: Elektrony zapełniają orbitale o jednakowej energii po jednym, z równoległymi spinami, zanim którekolwiek z nich się sparują.
Elektrony na oddzielnych orbitalach są dalej od siebie i słabiej się odpychają, więc rozłożenie ich w podpowłoce daje układ o niższej energii niż wczesne parowanie. Regułę Hunda stosuje się razem z regułą Aufbau i zakazem Pauliego do rysowania diagramów orbitalnych. Wyjaśnia ona, dlaczego atomy takie jak azot i tlen mają niesparowane elektrony, przez które substancje są przyciągane przez pola magnetyczne.
Przykłady
- Węgiel (2p²): dwa elektrony na oddzielnych orbitalach p, oba niesparowane
- Azot (2p³): po jednym elektronie na każdym orbitalu p, trzy niesparowane
- Tlen (2p⁴): jedna para i dwa niesparowane elektrony
- Żelazo (3d⁶): jedna para i cztery niesparowane elektrony
W układzie okresowym
W bloku p liczba niesparowanych elektronów rośnie od jednego w grupie 13 do trzech w grupie 15, a potem spada do zera przy gazach szlachetnych, dokładnie tak, jak przewiduje reguła Hunda.