อิเล็กโทรไลต์: นิยามในวิชาเคมี
อิเล็กโทรไลต์: สารที่นำไฟฟ้าได้เมื่อหลอมเหลวหรือละลายในน้ำ เพราะเกิดไอออนที่เคลื่อนที่ได้อย่างอิสระ
อิเล็กโทรไลต์แก่ เช่น โซเดียมคลอไรด์และกรดไฮโดรคลอริก แตกตัวเป็นไอออนอย่างสมบูรณ์ในน้ำ ขณะที่อิเล็กโทรไลต์อ่อน เช่น กรดแอซีติก เกิดไอออนเพียงไม่กี่ตัว สารที่ละลายเป็นโมเลกุลทั้งโมเลกุล เช่น น้ำตาล เป็นนอนอิเล็กโทรไลต์และไม่นำไฟฟ้า ในแบตเตอรี่และเซลล์อิเล็กโทรไลต์ อิเล็กโทรไลต์นำพาประจุระหว่างขั้วไฟฟ้า และในร่างกาย ไอออนที่ละลายอยู่ เช่น Na⁺ และ K⁺ นำสัญญาณประสาทและกล้ามเนื้อ
ตัวอย่าง
- โซเดียมคลอไรด์ที่ละลายในน้ำ — อิเล็กโทรไลต์แก่
- น้ำส้มสายชู (กรดแอซีติก) — อิเล็กโทรไลต์อ่อน
- กรดซัลฟิวริกภายในแบตเตอรี่ตะกั่ว–กรดของรถยนต์
- เครื่องดื่มเกลือแร่ที่ชดเชยไอออนโซเดียมและโพแทสเซียมที่เสียไปกับเหงื่อ
ในตารางธาตุ
สารประกอบที่เกิดระหว่างโลหะทางซ้ายของตารางกับอโลหะทางขวา เช่น NaCl และ KCl มักเป็นอิเล็กโทรไลต์แก่