พันธะโลหะ: นิยามในวิชาเคมี
พันธะโลหะ: แรงดึงดูดระหว่างไอออนโลหะที่มีประจุบวกกับทะเลอิเล็กตรอนเคลื่อนที่อิสระที่เคลื่อนไปมาระหว่างไอออนเหล่านั้น
ในโลหะ อะตอมแต่ละอะตอมปล่อยอิเล็กตรอนชั้นนอกตั้งแต่หนึ่งตัวขึ้นไปเข้าสู่แหล่งรวมร่วมที่กระจายไปทั่วของแข็งทั้งก้อน เนื่องจากอิเล็กตรอนเหล่านี้เคลื่อนที่ได้ โลหะจึงนำไฟฟ้าและความร้อนได้ดี ไอออนเลื่อนผ่านกันได้โดยไม่ทำลายพันธะ ซึ่งเป็นเหตุผลที่โลหะตีเป็นแผ่นได้ (ทุบเป็นแผ่นได้) และดึงเป็นเส้นลวดได้ (ยืดเป็นเส้นได้)
ตัวอย่าง
- ลวดทองแดงที่นำไฟฟ้า
- ทองคำที่ตีเป็นแผ่นบางน้อยกว่าหนึ่งในล้านของเมตร
- ทังสเตนซึ่งมีพันธะโลหะแข็งแรงมาก หลอมเหลวที่ 3,422 °C
- ปรอทซึ่งมีพันธะโลหะอ่อน เป็นของเหลวที่อุณหภูมิห้อง
ในตารางธาตุ
พันธะโลหะพบในโลหะทั้งหมดทางด้านซ้ายและตรงกลางของตาราง และโดยทั่วไปแข็งแรงที่สุดตรงกลางบล็อก d ซึ่งมีอิเล็กตรอนให้ใช้จำนวนมาก