Jadual berkala dengan nilai keelektronegatifan

Maksud keelektronegatifan

Apabila dua atom berkongsi sepasang elektron, pasangan itu tidak selalunya dikongsi sama rata. Atom yang lebih elektronegatif menarik elektron lebih dekat dan memperoleh cas negatif yang sedikit, menjadikan atom yang satu lagi sedikit positif. Keelektronegatifan tidak boleh diukur secara langsung pada satu atom; ia ialah skala relatif yang dikira daripada tenaga ikatan kimia.

Nilai di sini menggunakan skala Pauling, yang diperkenalkan oleh Linus Pauling pada 1932, yang tidak mempunyai unit. Kebanyakan logam mempunyai nilai di bawah 2, metaloid berada hampir dengan 2 dan bukan logam melebihi 2, dengan hidrogen pada 2.2. Setiap sel menunjukkan nilai di bawah nama unsur, dan petunjuk di bawah jadual menunjukkan skala warna dari rendah ke tinggi.

Arah aliran keelektronegatifan

Keelektronegatifan meningkat dari kiri ke kanan merentasi kala. Setiap langkah menambah satu proton pada nukleus, manakala elektron baharu menyertai petala terluar yang sama dan saling melindungi dengan buruk, jadi nukleus menarik elektron ikatan dengan lebih kuat. Dalam kala 2, nilai meningkat dengan stabil dari litium ke fluorin.

Keelektronegatifan menurun ke bawah sesuatu kumpulan. Setiap kala baharu menambah satu petala elektron, jadi elektron ikatan berada lebih jauh daripada nukleus dan lebih terlindung daripadanya. Dalam kalangan halogen, nilai menurun dari fluorin melalui klorin dan bromin kepada iodin.

Pengecualian dan nilai yang tiada

Helium, neon dan argon tidak mempunyai nilai Pauling kerana ia tidak membentuk sebatian stabil, jadi selnya menunjukkan sempang. Kripton, xenon dan radon mempunyai nilai, kerana ia boleh membentuk sebatian, terutamanya dengan fluorin. Nilai bagi aktinida yang lebih berat ialah anggaran kasar, dan tiada yang diketahui bagi unsur super berat.

Beberapa unsur yang lebih berat melanggar arah aliran yang licin. Galium sedikit lebih elektronegatif daripada aluminium di atasnya, kerana sepuluh elektron d yang ditambah di antaranya melindungi nukleus dengan buruk. Emas luar biasa elektronegatif bagi sebuah logam, cukup untuk membentuk ion aurida, Au⁻, dalam sebatian seperti sesium aurida (CsAu).

Menggunakan keelektronegatifan untuk meramal ikatan

Perbezaan keelektronegatifan antara dua atom memberitahu anda jenis ikatan yang dibentuknya. Sebagai panduan kasar, perbezaan di bawah kira-kira 0.4 menghasilkan ikatan kovalen tak berkutub, perbezaan antara kira-kira 0.4 dengan 1.7 menghasilkan ikatan kovalen berkutub, dan perbezaan yang lebih besar menghasilkan ikatan ionik. Buku teks melukis had ini dengan sedikit berbeza, jadi anggaplah ia sebagai panduan.

Contoh: dalam air, oksigen mempunyai keelektronegatifan 3.44 dan hidrogen 2.2. Perbezaannya ialah 3.44 − 2.2 = 1.24, jadi setiap ikatan O–H ialah kovalen berkutub, dengan hujung oksigen sedikit negatif. Dalam natrium klorida, perbezaannya ialah 3.16 − 0.93 = 2.23, cukup besar untuk klorin mengambil elektron terluar natrium sepenuhnya dan membentuk ikatan ionik.