Metaalbinding: definitie in de scheikunde
Metaalbinding: De aantrekking tussen positief geladen metaalionen en de zee van gedelokaliseerde elektronen die zich er vrij tussen beweegt.
In een metaal geeft elk atoom een of meer buitenste elektronen af aan een gedeelde pool die zich door de hele vaste stof verspreidt. Omdat deze elektronen kunnen bewegen, geleiden metalen elektriciteit en warmte goed. De ionen kunnen langs elkaar glijden zonder dat de binding breekt, en daarom kunnen metalen tot platen worden gehamerd (kneedbaar) en tot draden worden getrokken (rekbaar).
Voorbeelden
- Koperdraad dat elektriciteit geleidt
- Goud dat tot bladgoud van minder dan een miljoenste meter dik is geslagen
- Wolfraam, met zeer sterke metaalbinding, smelt bij 3422 °C
- Kwik, met zwakke metaalbinding, is bij kamertemperatuur een vloeistof
In het periodiek systeem
Metaalbinding komt voor in alle metalen aan de linkerkant en in het midden van de tabel, en is over het algemeen het sterkst in het midden van het d-blok, waar veel elektronen beschikbaar zijn.