พันธะเคมี: นิยามในวิชาเคมี
พันธะเคมี: แรงดึงดูดที่คงทนระหว่างอะตอมหรือไอออนที่ยึดมันไว้ด้วยกันในโมเลกุล ผลึก และโลหะ
พันธะเกิดขึ้นเพราะการจัดเรียงตัวแบบที่มีพันธะมีพลังงานต่ำกว่าอะตอมที่อยู่แยกกัน ดังนั้นการสร้างพันธะจึงปลดปล่อยพลังงาน ส่วนการทำลายพันธะต้องใช้พลังงาน พันธะหลักมีสามชนิด ได้แก่ พันธะโคเวเลนต์ (ใช้อิเล็กตรอนร่วมกัน) พันธะไอออนิก (แรงดึงดูดระหว่างไอออนที่มีประจุตรงข้ามกัน) และพันธะโลหะ (ไอออนของโลหะอยู่ในทะเลอิเล็กตรอน) แรงดึงดูดที่อ่อนกว่าระหว่างโมเลกุล เช่น พันธะไฮโดรเจน มักถูกแยกไปพิจารณาเป็นแรงระหว่างโมเลกุล
ตัวอย่าง
- พันธะ H–H ในแก๊สไฮโดรเจน ใช้พลังงาน 436 kJ/mol ในการทำลาย
- พันธะสาม N≡N ประมาณ 945 kJ/mol เป็นหนึ่งในพันธะที่แข็งแรงที่สุด
- ไอออน Na⁺ และ Cl⁻ ที่ยึดกันด้วยพันธะไอออนิก
- อะตอมของทองแดงที่ยึดกันด้วยพันธะโลหะ
ในตารางธาตุ
ตำแหน่งของธาตุสองชนิดช่วยทำนายว่าจะสร้างพันธะแบบใด คือ อโลหะสองชนิดสร้างพันธะโคเวเลนต์ โลหะกับอโลหะสร้างพันธะไอออนิก และโลหะกับโลหะยึดกันด้วยพันธะโลหะ