แรงดึงดูดคูลอมบ์: นิยามในวิชาเคมี

แรงดึงดูดคูลอมบ์: แรงไฟฟ้าสถิตที่ดึงอนุภาคที่มีประจุตรงข้ามเข้าหากัน เช่น นิวเคลียสที่เป็นบวกกับอิเล็กตรอนที่เป็นลบ

ตามกฎของคูลอมบ์ แรงเพิ่มขึ้นตามขนาดของประจุ และอ่อนลงอย่างรวดเร็วเมื่อระยะห่างระหว่างประจุเพิ่มขึ้น แนวคิดเดียวนี้อธิบายเคมีได้มากมาย: เหตุใดอิเล็กตรอนชั้นนอกในอะตอมขนาดใหญ่จึงดึงออกได้ง่าย เหตุใดสารประกอบไอออนิกจึงยึดกันอยู่ และเหตุใดไอออนที่มีประจุมากกว่าจึงเกิดสารประกอบที่มีจุดหลอมเหลวสูงกว่า อนุภาคที่มีประจุเหมือนกันรู้สึกถึงผลตรงข้าม คือแรงผลักคูลอมบ์

ตัวอย่าง

ในตารางธาตุ

แรงดึงดูดคูลอมบ์อธิบายแนวโน้มหลักของตาราง: อะตอมเล็กลงและยึดอิเล็กตรอนแน่นขึ้นตลอดคาบเมื่อประจุนิวเคลียสเพิ่มขึ้น และยึดหลวมลงเมื่อลงมาตามหมู่เพราะอิเล็กตรอนอยู่ไกลออกไป

ศัพท์ที่เกี่ยวข้อง

ศัพท์ทั้งหมด