แรงดึงดูดคูลอมบ์: นิยามในวิชาเคมี
แรงดึงดูดคูลอมบ์: แรงไฟฟ้าสถิตที่ดึงอนุภาคที่มีประจุตรงข้ามเข้าหากัน เช่น นิวเคลียสที่เป็นบวกกับอิเล็กตรอนที่เป็นลบ
ตามกฎของคูลอมบ์ แรงเพิ่มขึ้นตามขนาดของประจุ และอ่อนลงอย่างรวดเร็วเมื่อระยะห่างระหว่างประจุเพิ่มขึ้น แนวคิดเดียวนี้อธิบายเคมีได้มากมาย: เหตุใดอิเล็กตรอนชั้นนอกในอะตอมขนาดใหญ่จึงดึงออกได้ง่าย เหตุใดสารประกอบไอออนิกจึงยึดกันอยู่ และเหตุใดไอออนที่มีประจุมากกว่าจึงเกิดสารประกอบที่มีจุดหลอมเหลวสูงกว่า อนุภาคที่มีประจุเหมือนกันรู้สึกถึงผลตรงข้าม คือแรงผลักคูลอมบ์
ตัวอย่าง
- ไอออน Na⁺ และ Cl⁻ ที่ยึดกันอยู่ในผลึกเกลือ
- MgO ซึ่งมีไอออน 2+ และ 2− หลอมเหลวที่ประมาณ 2,800 °C ส่วน NaCl หลอมเหลวที่ 801 °C
- นิวเคลียสที่ยึดอิเล็กตรอนไว้กับที่
- อิเล็กตรอนชั้นนอกของซีเซียมอยู่ไกลจากนิวเคลียส จึงถูกดึงออกได้ง่าย
ในตารางธาตุ
แรงดึงดูดคูลอมบ์อธิบายแนวโน้มหลักของตาราง: อะตอมเล็กลงและยึดอิเล็กตรอนแน่นขึ้นตลอดคาบเมื่อประจุนิวเคลียสเพิ่มขึ้น และยึดหลวมลงเมื่อลงมาตามหมู่เพราะอิเล็กตรอนอยู่ไกลออกไป