Coulombkracht (aantrekking): definitie in de scheikunde
Coulombkracht (aantrekking): De elektrostatische kracht die tegengesteld geladen deeltjes naar elkaar toe trekt, zoals een positieve kern en een negatief elektron.
Volgens de wet van Coulomb neemt de kracht toe met de grootte van de ladingen en wordt ze snel zwakker naarmate de afstand ertussen groter wordt. Dit ene idee verklaart een groot deel van de scheikunde: waarom buitenste elektronen in grote atomen gemakkelijk te verwijderen zijn, waarom ionaire verbindingen bij elkaar blijven en waarom ionen met grotere ladingen verbindingen met hogere smeltpunten vormen. Deeltjes met gelijke ladingen ervaren het tegenovergestelde effect, de coulombafstoting.
Voorbeelden
- Na⁺- en Cl⁻-ionen die in een zoutkristal bij elkaar worden gehouden
- MgO, met 2+- en 2−-ionen, smelt bij ongeveer 2800 °C; NaCl smelt bij 801 °C
- Een kern die zijn elektronen op hun plaats houdt
- Het buitenste elektron van cesium zit ver van de kern, dus het is gemakkelijk te verwijderen
In het periodiek systeem
Coulombkrachten verklaren de belangrijkste trends in de tabel: atomen worden kleiner en houden elektronen steviger vast over een periode naarmate de kernlading toeneemt, en verliezen hun greep naar beneden in een groep omdat elektronen verder weg zitten.