Hydratatie: definitie in de scheikunde
Hydratatie: Solvatatie waarbij het oplosmiddel water is, of een reactie waarbij water aan een verbinding wordt toegevoegd.
Wanneer een ionaire verbinding in water oplost, wordt elk ion omringd door watermoleculen: de licht negatieve zuurstofuiteinden wijzen naar kationen en de licht positieve waterstofuiteinden naar anionen. Sommige vaste stoffen houden water in hun kristallen vast en vormen hydraten zoals koper(II)sulfaatpentahydraat (CuSO₄·5H₂O). In de organische chemie betekent hydratatie het toevoegen van water aan een dubbele binding, zoals wanneer etheen wordt omgezet in ethanol.
Voorbeelden
- Na⁺- en Cl⁻-ionen omringd door watermoleculen in zout water
- Blauw CuSO₄·5H₂O dat wit wordt wanneer verhitten het water verdrijft
- Etheen + water → ethanol, een industriële hydratatiereactie
- Gips dat uithardt doordat het water opneemt en daarbij gipssteen vormt
In het periodiek systeem
De hydratatie-energie is het grootst voor kleine, sterk geladen ionen, dus ze is groter bovenaan een groep en veel groter voor Al³⁺ dan voor Na⁺.