Okres półtrwania – definicja w chemii
Okres półtrwania: Czas, w którym połowa promieniotwórczych jąder w próbce ulega rozpadowi, oznaczany symbolem t½.
Każdy izotop promieniotwórczy ma własny okres półtrwania, na który praktycznie nie wpływa temperatura, ciśnienie ani postać chemiczna. Po jednym okresie półtrwania pozostaje połowa pierwotnych jąder, po dwóch jedna czwarta, po trzech jedna ósma i tak dalej. Okresy półtrwania wahają się od ułamków sekundy do miliardów lat, a ich znajomość jest niezbędna w datowaniu radiometrycznym, medycynie nuklearnej i gospodarowaniu odpadami jądrowymi. Terminu tego używa się też dla reakcji i leków, i oznacza on czas, w którym stężenie spada o połowę.
Przykłady
- Węgiel-14 — około 5730 lat, używany do datowania starożytnego drewna i kości
- Jod-131 — około 8 dni
- Technet-99m — około 6 godzin, szeroko stosowany w obrazowaniu medycznym
- Uran-238 — około 4,5 miliarda lat, bliskie wiekowi Ziemi
W układzie okresowym
Okresy półtrwania zwykle stają się bardzo krótkie wśród najcięższych pierwiastków na końcu układu: znany izotop oganesonu trwa krócej niż jedną tysiączną sekundy.