7. periyot: fransiyumdan oganesona

7s, 5f, 6d ve 7p'nin dolması

Fransiyum ([Rn] 7s¹) ve radyum ([Rn] 7s²) 7s'yi doldurur. Aktinyum ve toryum sonraki elektronlarını 6d'ye yerleştirir; sonra aktinitler 5f alt kabuğunu doldurur ve nobelyumda 5f¹⁴'e ulaşır. Rutherfordyumdan kopernisyuma kadar olanlar 6d'yi tamamlar; nihonyumdan oganesona kadar olanlar 7p'yi doldurur; böylece oganeson [Rn] 5f¹⁴ 6d¹⁰ 7s² 7p⁶ ile biter.

5f elektronları, lantanitlerin 4f elektronları kadar derinde gömülü değildir; bu yüzden ilk aktinitler onları bağ yapımında daha kolay kullanır. Uranyum, neptünyum ve plütonyumun her biri +3'ten +6'ya kadar yükseltgenme basamakları gösterirken lantanitlerin çoğu +3'te kalır.

7. periyottaki eğilimler

Fransiyumun elektronegatifliği 0,79 ve birinci iyonlaşma enerjisi 3,9 eV'tur; bu değerler üstündeki sezyumunkilerle hemen hemen aynıdır. İlk aktinitler yoğun metallerdir: uranyumun yoğunluğu 19,1 g/cm³'tür ve neptünyum, 20,45 g/cm³ ile satırın listelenmiş değeri olan en yoğun üyesidir.

Bundan sonra ölçülmüş sayılar tükenir. Fermiyumdan (100) itibaren bu site yoğunluk, rutherfordyumdan (104) itibaren ise erime noktası listelemez; çünkü bunlardan yalnızca küçücük miktarlar, bazen yalnızca birkaç atom üretilebilmiştir. Kuram, en ağır üyelerin bilinen eğilimleri bozduğunu öne sürer; örneğin oganeson, soy gaz sütununda yer almasına rağmen oda sıcaklığında katı olabilir.

7. periyotla nerede karşılaşırsın

Uranyum nükleer santrallere yakıt sağlar ve plütonyum-238'in sürekli ısısı uzay sondalarına ve Mars araçlarına güç verir. Amerikyum-241, birçok ev tipi duman dedektörünün içindeki küçücük radyasyon kaynağıdır; 1898'de keşfedilen radyum ise tehlikeleri anlaşılana kadar bir zamanlar saat kadranlarını parlatmak için kullanılırdı.

Daha ağır elementlerin çoğu, küriyum, einsteinyum, berkelyum ve kaliforniyum gibi bilim insanlarını ve yerleri anar. 2010'da üretilen tennessin (117) keşfedilen sonuncusuydu ve 2016'da son dört elementin adı onaylanarak yedi satırın tamamı tamamlandı.