Polariteit: definitie in de scheikunde
Polariteit: Een ongelijke verdeling van elektrische lading in een binding of molecuul, waardoor het ene uiteinde een gedeeltelijk negatieve lading (δ−) krijgt en het andere een gedeeltelijk positieve lading (δ+).
Een binding is polair wanneer haar twee atomen in elektronegativiteit verschillen, zodat de gedeelde elektronen dichter naar één van beide worden getrokken. Een molecuul is alleen polair als zijn polaire bindingen elkaar door zijn vorm niet opheffen: koolstofdioxide heeft polaire bindingen maar is lineair en in totaal apolair, terwijl gebogen water polair is. Polariteit beïnvloedt kookpunten, oplosbaarheid en hoe moleculen elkaar aantrekken, zoals samengevat in de regel dat gelijk gelijk oplost.
Voorbeelden
- Water (H₂O) — polair, met δ− op de zuurstof
- Waterstofchloride (HCl) — polair, met δ− op het chloor
- Koolstofdioxide (CO₂) — polaire bindingen, maar een apolair molecuul
- Olie en water mengen niet omdat olie apolair is
In het periodiek systeem
Hoe groter het verschil in elektronegativiteit tussen twee elementen, dat naar rechtsboven in de tabel toeneemt, hoe polairder de binding ertussen, zoals in H–F en O–H.