สภาพขั้ว: นิยามในวิชาเคมี
สภาพขั้ว: การกระจายประจุไฟฟ้าที่ไม่สม่ำเสมอในพันธะหรือโมเลกุล ทำให้ปลายหนึ่งมีประจุลบบางส่วน (δ−) และอีกปลายหนึ่งมีประจุบวกบางส่วน (δ+)
พันธะมีขั้วเมื่ออะตอมทั้งสองมีอิเล็กโทรเนกาติวิตีต่างกัน อิเล็กตรอนที่ใช้ร่วมกันจึงถูกดึงเข้าใกล้อะตอมใดอะตอมหนึ่งมากกว่า โมเลกุลมีขั้วก็ต่อเมื่อพันธะมีขั้วของมันไม่หักล้างกันเพราะรูปร่างของโมเลกุล: คาร์บอนไดออกไซด์มีพันธะมีขั้วแต่เป็นเส้นตรงจึงไม่มีขั้วโดยรวม ขณะที่น้ำซึ่งมีรูปงอเป็นโมเลกุลมีขั้ว สภาพขั้วมีผลต่อจุดเดือด สภาพละลายได้ และวิธีที่โมเลกุลดึงดูดกัน ดังสรุปได้ด้วยหลักที่ว่าของคล้ายกันละลายกัน
ตัวอย่าง
- น้ำ (H₂O) — มีขั้ว โดยมี δ− ที่ออกซิเจน
- ไฮโดรเจนคลอไรด์ (HCl) — มีขั้ว โดยมี δ− ที่คลอรีน
- คาร์บอนไดออกไซด์ (CO₂) — พันธะมีขั้ว แต่เป็นโมเลกุลไม่มีขั้ว
- น้ำมันกับน้ำไม่ผสมกันเพราะน้ำมันไม่มีขั้ว
ในตารางธาตุ
ยิ่งความต่างของอิเล็กโทรเนกาติวิตีระหว่างสองธาตุมาก ซึ่งเพิ่มขึ้นไปทางมุมขวาบนของตาราง พันธะระหว่างทั้งสองก็ยิ่งมีขั้วมาก เช่น H–F และ O–H