Polarność – definicja w chemii
Polarność: Nierównomierny rozkład ładunku elektrycznego w wiązaniu lub cząsteczce, dający jednemu końcowi częściowy ładunek ujemny (δ−), a drugiemu częściowy ładunek dodatni (δ+).
Wiązanie jest spolaryzowane, gdy jego dwa atomy różnią się elektroujemnością, więc wspólne elektrony są przyciągnięte bliżej jednego z nich. Cząsteczka jest polarna tylko wtedy, gdy jej wiązania spolaryzowane nie znoszą się z powodu jej kształtu: dwutlenek węgla ma wiązania spolaryzowane, ale jest liniowy i jako całość niepolarny, a kątowa woda jest polarna. Polarność wpływa na temperatury wrzenia, rozpuszczalność i to, jak cząsteczki się przyciągają, co podsumowuje zasada, że podobne rozpuszcza podobne.
Przykłady
- Woda (H₂O) — polarna, z δ− na tlenie
- Chlorowodór (HCl) — polarny, z δ− na chlorze
- Dwutlenek węgla (CO₂) — wiązania spolaryzowane, ale cząsteczka niepolarna
- Olej i woda się nie mieszają, ponieważ olej jest niepolarny
W układzie okresowym
Im większa różnica elektroujemności między dwoma pierwiastkami, która rośnie w kierunku prawego górnego rogu układu, tym bardziej spolaryzowane jest wiązanie między nimi, jak w H–F i O–H.