Tabela barw płomienia

Jak działa próba płomieniowa

Czystą pętlę z drutu, zwykle nichromowego lub platynowego, zanurza się w kwasie solnym, a potem w próbce i trzyma w najgorętszej części niebieskiego płomienia palnika Bunsena. Ciepło nadaje elektronom w jonach metalu dodatkową energię i podnosi je na wyższe poziomy energetyczne.

Gdy elektrony wracają, oddają tę energię w postaci światła o określonych długościach fal. Każdy pierwiastek ma własny zestaw poziomów energetycznych, więc każdy daje własną barwę: te same linie, które tworzą jego widmo emisyjne.

Dlaczego próba nie zawsze jest wiarygodna

Sód jest częstym zanieczyszczeniem, a jego intensywna żółć może przesłaniać inne barwy, dlatego liliową barwę potasu często ogląda się przez niebieskie szkło kobaltowe, które pochłania żółć. Niektóre barwy wyglądają podobnie, jak czerwienie litu, strontu i radu, a mieszaniny trudno odczytać.

Próba działa najlepiej dla litowców, berylowców i miedzi. Może wskazać, który metal jest obecny, ale chemicy potwierdzają to innymi testami lub spektroskopem.

Barwy, od których pochodzą nazwy pierwiastków

Kilka pierwiastków odkryto dzięki barwom ich płomieni i widm i nazwano od nich: cez od łacińskiego słowa oznaczającego błękit nieba, rubid od łacińskiego słowa oznaczającego głęboką czerwień, tal od greckiego słowa oznaczającego zieloną gałązkę, a ind od indygowej linii w jego widmie.