Elektroujemność – definicja w chemii
Elektroujemność: Miara tego, jak silnie atom przyciąga wspólne elektrony w wiązaniu chemicznym. Fluor jest najbardziej elektroujemnym pierwiastkiem.
Elektroujemność podaje się zwykle w skali Paulinga, która sięga od około 0,8 dla cezu do 3,98 dla fluoru. Różnica elektroujemności między dwoma połączonymi atomami pozwala przewidzieć typ wiązania: mała różnica daje wiązanie kowalencyjne niespolaryzowane, umiarkowana wiązanie kowalencyjne spolaryzowane, a duża (z grubsza powyżej 1,7 do 2,0) wiązanie jonowe.
Przykłady
- Fluor — 3,98, najwyższa ze wszystkich pierwiastków
- Tlen — 3,44, co sprawia, że wiązania O–H w wodzie są spolaryzowane
- Sód (0,93) i chlor (3,16) różnią się o 2,23, więc NaCl jest jonowy
- Węgiel (2,55) i wodór (2,20) są blisko siebie, więc wiązania C–H są prawie niespolaryzowane
W układzie okresowym
Elektroujemność rośnie od lewej do prawej w okresie i maleje w dół grupy, więc najwyższe wartości są w prawym górnym rogu (z pominięciem gazów szlachetnych), a najniższe w lewym dolnym.