Hybrydyzacja – definicja w chemii
Hybrydyzacja: Mieszanie orbitali atomowych jednego atomu w nowe, równocenne orbitale zhybrydyzowane używane w wiązaniach, takie jak orbitale sp³ węgla w metanie.
Hybrydyzacja wyjaśnia kształty, których nie tłumaczą zwykłe orbitale s i p: węgiel ma jeden orbital 2s i trzy orbitale 2p, a mimo to metan ma cztery identyczne wiązania C–H skierowane ku wierzchołkom czworościanu. Każdy typ odpowiada geometrii: sp jest liniowa (180°), sp² trygonalna płaska (120°), a sp³ tetraedryczna (109,5°). To model, który najlepiej sprawdza się dla pierwiastków drugiego okresu, takich jak węgiel, azot i tlen.
Przykłady
- sp³ — węgiel w metanie (CH₄), tetraedryczny
- sp² — każdy atom węgla w etenie (C₂H₄), trygonalny płaski
- sp — węgiel w etynie (C₂H₂) i w CO₂, liniowy
- sp³ — tlen w wodzie, dający kształt kątowy o kącie około 104,5°
W układzie okresowym
Hybrydyzację stosuje się głównie do węgla, azotu, tlenu i innych niemetali bloku p, które tworzą wiązania kowalencyjne o określonych kierunkach i kształtach.