Entropie: definitie in de scheikunde
Entropie: Een maat voor hoe verspreid de energie en deeltjes van een systeem zijn, vaak losjes beschreven als wanorde. Het symbool is S.
Entropie neemt toe wanneer een vaste stof smelt, een vloeistof verdampt of een gas zich verspreidt, omdat de deeltjes en hun energie dan op veel meer manieren kunnen worden gerangschikt. De tweede hoofdwet van de thermodynamica stelt dat de totale entropie van een systeem en zijn omgeving toeneemt bij elk spontaan proces. Samen met de enthalpie bepaalt entropie of een reactie vanzelf kan verlopen, via de vergelijking voor de vrije energie van Gibbs, ΔG = ΔH − TΔS.
Voorbeelden
- IJs dat smelt — vloeibaar water heeft een hogere entropie dan ijs
- Parfum dat zich door een kamer verspreidt
- Zout oplossen in water verhoogt meestal de entropie
- Waterdamp — ongeveer 189 J/(mol·K), vergeleken met 70 voor vloeibaar water
In het periodiek systeem
De gasvormige elementen, die vooral rechtsboven in de tabel staan, hebben de hoogste standaardentropieën, terwijl harde vaste stoffen zoals diamant de laagste hebben.