Entropia – definicja w chemii
Entropia: Miara tego, jak rozproszone są energia i cząstki układu, często opisywana potocznie jako nieporządek. Jej symbol to S.
Entropia rośnie, gdy ciało stałe topi się, ciecz paruje lub gaz się rozprzestrzenia, ponieważ cząstki i ich energię można wtedy ułożyć na znacznie więcej sposobów. Druga zasada termodynamiki mówi, że całkowita entropia układu i jego otoczenia rośnie w każdym procesie samorzutnym. Razem z entalpią entropia decyduje, czy reakcja może zajść sama, według równania energii swobodnej Gibbsa, ΔG = ΔH − TΔS.
Przykłady
- Topnienie lodu — ciekła woda ma wyższą entropię niż lód
- Perfumy rozchodzące się po pokoju
- Rozpuszczanie soli w wodzie zwykle zwiększa entropię
- Para wodna — około 189 J/(mol·K), w porównaniu z 70 dla ciekłej wody
W układzie okresowym
Pierwiastki gazowe, leżące głównie w prawym górnym rogu układu, mają najwyższe entropie standardowe, a twarde ciała stałe, takie jak diament, najniższe.