Enthalpie: definitie in de scheikunde
Enthalpie: Een thermodynamische grootheid, H, die de warmte-inhoud van een systeem beschrijft; haar verandering, ΔH, is gelijk aan de warmte die een reactie bij constante druk opneemt of afgeeft.
Omdat absolute enthalpieën niet kunnen worden gemeten, werken scheikundigen met enthalpieveranderingen, meestal in kilojoule per mol (kJ/mol). Een negatieve ΔH betekent dat de reactie exotherm is, en een positieve ΔH dat ze endotherm is. Enthalpieveranderingen kunnen met een calorimeter worden gemeten of uit tabellen met standaardwaarden worden berekend met de wet van Hess, die zegt dat de totale verandering gelijk is welke route de reactie ook volgt.
Voorbeelden
- Methaan verbranden — ΔH = −890 kJ/mol
- Vloeibaar water vormen uit H₂ en O₂ — ΔH = −286 kJ/mol
- IJs smelten — ΔH = +6,01 kJ/mol
- Een sterk zuur met een sterke base neutraliseren — ongeveer −57 kJ per mol water
In het periodiek systeem
Elementen in hun standaardtoestand, zoals zuurstofgas, grafiet en vast ijzer, krijgen een standaardvormingsenthalpie van nul, waardoor ze het referentiepunt zijn voor de waarden van alle verbindingen.