Faraday: definitie in de scheikunde
Faraday: De elektrische lading van één mol elektronen, ongeveer 96.485 coulomb. Deze waarde heet de constante van Faraday (F).
De constante van Faraday verbindt de elektrische lading die door een cel gaat met de hoeveelheid stof die aan een elektrode reageert. Ze is gelijk aan het getal van Avogadro vermenigvuldigd met de lading van één elektron, en is vernoemd naar Michael Faraday, die in de jaren 1830 de wetten van de elektrolyse opstelde. Scheikundigen gebruiken haar om te berekenen hoeveel metaal een stroom afzet en om de spanning van een cel te relateren aan de energie van zijn reactie.
Voorbeelden
- Voor het afzetten van 1 mol zilver uit Ag⁺-ionen is ongeveer 96.485 C nodig
- Voor het afzetten van 1 mol koper uit Cu²⁺-ionen is tweemaal zoveel lading nodig
- Voor het maken van 1 mol aluminium uit Al³⁺-ionen is ongeveer 289.000 C nodig
- Een stroom van 1 ampère moet ongeveer 26,8 uur vloeien om 96.485 C te leveren
In het periodiek systeem
De lading van een ion, die bij veel metalen uit de groep volgt, bepaalt hoeveel lading elke mol nodig heeft: Na⁺ heeft één mol elektronen nodig, Mg²⁺ twee en Al³⁺ drie.